Ulga rehabilitacyjna

marcinl, 27 lipiec, 2017 - 08:20
red.

Prawo do dokonania odliczeń posiadają osoby mające orzeczenie o grupie inwalidzkiej, stopniu niepełnosprawności lub stopniu niezdolności do pracy oraz dzieci do 16. roku życia, posiadające orzeczenie o niepełnosprawności.

 

Z odliczeń mogą skorzystać również podatnicy „mający na utrzymaniu” osobę uprawnioną do ulgi. Może być to: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe. Z zastrzeżeniem, że możliwość odpisania od podatku przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy dochody osoby z niepełnosprawnością, której przysługuje ulga, nie przekraczają w danym roku kwoty 9120 zł. Na żądanie Urzędu Podatkowego należy udokumentować pokrewieństwo - jego dowodem mogą być akta osobowe (akty urodzin itp.).

 

W ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej (inne ulgi nie zostaną tu omówione, gdyż osoby z niepełnosprawnościami mogą z nich korzystać na zasadach ogólnych) odpisu podatnicy dokonują od swoich dochodów i otrzymują zwrot nadpłaconego podatku. W praktyce otrzymują 18 proc. kwoty, którą odliczyli. Aby udokumentować poniesione wydatki podatnicy muszą przedstawić dokumenty stwierdzające ich poniesienie. Mogą to być: faktury i bankowe dowody zapłaty. Dokumenty te zawieraćwinny dane kupującego i sprzedającego towar lub usługę oraz kwotę zapłaty i być wystawione na osobę, która będzie dokonywała odliczenia.

 

Na podstawie art. 26 par. 7a Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych za wydatki poniesionena cele rehabilitacyjne uważa się:

 

  1. Adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
  2. Przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami
  3. Zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych, niezbędnych do rehabilitacji i ułatwiających wykonywanie czynności życiowych z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.
  4. Zakup wydawnictw i pomocy szkoleniowych, stosownie do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
  5. Odpłatności za pobyty na turnusach rehabilitacyjnych – udokumentowane stosowną fakturą wystawioną w ośrodku wpisanym na listę miejsc organizujących turnusy rehabilitacyjne.
  6. Odpłatności za pobyty na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne udokumentowane fakturą za pobyt w ośrodku, który może świadczyć usługi leczniczo-uzdrowiskowe.
  7. Opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnościami narządu ruchu, zakwalifikowanych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł. Jest to odliczenie ryczałtowe.
  8. Utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące, zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa, oraz osoby z niepełnosprawnościami narządu ruchu, zakwalifikowanych do I grupy inwalidztwa, psa asystującego, o którym mowa w tzw. ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł. ( Nie chodzi tu o zwykłego psa domowego, ale psie, który przeszedł odpowiednie przeszkolenie i ma stosowny certyfikat
  9. Opiekę pielęgniarską w domu nad osobą z niepełnosprawnościami w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób z niepełnosprawnościami, zaliczonych do I grupy inwalidztwa (dokumenty potwierdzające wykonanie usługi przez firmę bądź osobę fizyczną).
  10. Opłacenie tłumacza języka migowego.
  11. Kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami oraz dzieci osób z niepełnosprawnością, które nie ukończyły 25. roku życia.
  12. Leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoby z niepełnosprawnościami powinny stosować określone leki. Niezbędne jest posiadanie zaświadczenia wydanego przez lekarza specjalistę o konieczności przyjmowania leków w danym roku podatkowym.
  13. Odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne: a) osoby z niepełnosprawnościami - karetką transportu sanitarnego, b) osoby z niepełnosprawnością, zakwalifikowane do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a. Odliczyć można tylko kwotę za dojazd osób z niepełnosprawnościami.
  14. Używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność lub współwłasność osoby z niepełnosprawnością, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę z niepełnosprawnością, zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci z niepełnosprawnością, które nie ukończyły 16. roku życia – dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł. Jest to odliczenie ryczałtowe.
  15. Odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytami:

 

- na turnusach rehabilitacyjnych,

- w zakładach, o których mowa w p. 6,

- na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w p. 11. Udokumentować wydatek możemy posiadaniem biletu na przejazd i potwierdzeniem pobytu.

 

Wydatki, o których mowa powyżej można odliczyć od dochodu, jeśli nie zostały sfinansowane lub dofinansowane ze środków: Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Zakładowego Funduszu Aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Gdy wydatki zostały częściowo sfinansowane lub dofinansowane z tych funduszy, odliczeniu podlegają poniesione koszty.

 

Ulga rehabilitacyjna nie przysługuje w związku z grupą inwalidzką i stopniem niepełnosprawności, ale z wydatkami ponoszonymi przez tę osobę lub osobę, na której utrzymaniu ona pozostaje. Słuszność skorzystania z ulgi może zostać sprawdzona przez urząd skarbowy, który ma na to 5 lat, licząc od końca roku, w którym wykazaliśmy ulgę w zeznaniu podatkowym.

 

Więcej informacji w artykule Wojciecha Piętki tutaj.

0 komentarzy

Dodaj nowy komentarz